The Walking Dead

Met een combinatie van veel plezier en lichte afschuw heb ik een deel van de serie The Walking Dead gekeken. Een serie over een vreselijk virus dat ervoor zorgt dat mensen die sterven weer min of meer tot leven komen als zombies, Walkers genaamd, en levende mensen aanvallen en opeten. De makers hebben hun best gedaan een wetenschappelijke verklaring te geven voor de ronddolende levende doden. In de serie wordt een hersenscan getoond waarin de activiteit van gezonde hersenen zichtbaar is. Vervolgens sterft de persoon en daarna zorgt het virus ervoor dat er nog slechts signalen in de hersenstam zichtbaar zijn.

Zombies zijn een geliefd onderwerp om over te fantaseren. Natuurlijk is de uitleg niet waar, maar gebaseerd op fantasie. Toch vind ik het leuk om even serieus te kijken naar de uitleg die gegeven wordt, omdat het veel zegt over de manier waarop nogal eens veel te simplistisch naar het leven gekeken wordt.
De Walkers lopen niet heel stabiel, maar met alleen de hersenstam, dus zonder de kleine hersenen, zouden ze echt niet kunnen lopen. Tijdens het lopen moeten er veel spieren aangestuurd worden en wordt voortdurend gecontroleerd of het lichaam nog in evenwicht is. Als je bedenkt hoeveel spieractiviteit en daarmee dus ook hoeveel aansturing vanuit de hersenen er nodig is om ons rechtop te laten lopen, dan snap je dat de Walkers nooit kilometers kunnen wandelen en ook nog in best hoog tempo achter mensen aan kunnen bewegen.

De Walkers blijken een zeer goed ontwikkelde geur te hebben. Ze kunnen ruiken of een voorbijganger ook een Walker is of een levend wezen. Voor de levende is een rottend lijk goed te herkennen aan de geur, maar wij hebben meer moeite met het ruiken van levende mensen. Zeker als ze gewassen zijn. Geurherkenning komt tot stand via andere hersengedeelten dan de hersenstam, onder andere de Thalamus, hoewel in de hersenstam wel de eerste signalen van de geur binnenkomen. De Walkers zouden met alleen een hersenstam niet in beweging komen doordat een levend persoon langsloopt.
Hetzelfde geldt voor het gehoor. De Walkers gaan op geluid af. Maar ook geluiden horen en interpreteren om vervolgens tot een gerichte actie te komen is zoveel ingewikkelder dan de makers van The Walking Dead ons willen laten geloven.

En dan te bedenken dat de lichamen eigenlijk dood zijn. Dood betekent dat er geen signalen meer door een lichaam heen gaan, geen aansturing meer is, geen spieren die zich kunnen spannen en ontspannen, geen bloedvoorziening om beweging uit te kunnen voeren.
Voortleven met alleen maar een werkende hersenstam noemen we coma; de basale werking van het lichaam zoals het kloppen van het hart en de ademhaling werken nog. En dat is toch echt wat anders dan wat de Walkers doen. Hoe goed de serie (of in ieder geval de eerste seizoenen) ook en hoe de makers hun best hebben gedaan om er een wetenschappelijk tintje aan te geven, toch is het jammer dat je als leek gemakkelijk het idee kunt krijgen dat het leven eigenlijk maar weinig voorstelt, terwijl het juist zo geniaal in elkaar zit. Onze hersenen zijn een bijzonder knap staaltje techniek. En voor een afgehakte arm die door het land kruipt om een mens vast te grijpen, hoeven we gelukkig al helemaal niet bang te zijn!